De Griekse historicus Herodotus omschreef de Egyptenaren in de 5e eeuw voor Christus als "uitermate religieus", meer dan welk ander volk in de wereld. Hoewel de oude Egyptenaren geen woord hadden voor religie, was dit alomtegenwoordig in alle menselijke activiteiten. In faraonische tijden geloofden de mensen in een opperste, almachtige God: Amun. De grote variëteit van Goddelijke kwaliteiten of aspecten werden gesymboliseerd door de neteru of godsvormen zoals Osiris, Isis, Horus, enz. Door middel van zorgvuldige observatie van de natuur werden zelfs dieren gekozen voor bepaalde aspecten van het goddelijke. Hierdoor konden mensen een goed begrip krijgen van de God's mysterieuze schepping.

Het christendom is ook nauw verweven in de rijke geschiedenis van Egypte en zowel de koptische christenen als de moslims zijn trots op de bevoorrechte plaats dat hun land heeft in Gods plan.

"... zie, een engel van de Heer verscheen aan Jozef in een droom, zeggende:
Sta op, neem het Kindeke en Zijn moeder, vlucht naar Egypte, en blijf
daar tot ik je woord breng, want Herodes zal het jonge kind te zoeken om
hem te doden." (Mattheus 2:13)

De zegen die aan Egypte geschonken is door het land als toevluchtsoord van de Heilige Familie te kiezen, en de zegen die aan de mensen geschonken is omdat zij de eerste wonderbaarlijke invloed van de Christus mochten ervaren, wordt door alle Egyptenaren sterk gevoeld en ervaren.